Αλληλεγγύη στούς εργαζόμενους της COSCO εκφράζουν συνδικάτα του εξωτερικού

Μεγαλώνει η διεθνής αλληλεγγύη στην απεργία των εργαζομένων της «COSCO»

Οι τρομοκρατικές πρακτικές της «COSCO» εναντίον του δίκαιου αγώνα των εργαζομένων καταδικάζονται από πολλά συνδικάτα του εξωτερικού, που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στους απεργούς της «COSCO» στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης.

Στο ΠΑΜΕ μέχρι στιγμής έχουν φτάσει μηνύματα αλληλεγγύης από τις παρακάτω οργανώσεις:

Advertisements

ΚΑΤΩ ΤΑ ΓΚΕΤΟ τυπου COSCO

«COSCO και DPORT

ακούστε το καλά,

χωρίς υπογραφή

κανένας για δουλειά»

Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων ΑΕ και Γραφείων Αθήνας

Ο Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας στο Πλευρό των Απεργών της COSCO

Ο Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας εκφράζει έμπρακτα την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση του στο δίκαιο αγώνα των εργαζόμενων στην COSCO.

Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των απεργών, αντιπροσωπεία του Σωματείου βρέθηκε στο λιμάνι του Πειραιά και την Τετάρτη και την Πέμπτη μεταφέροντας στους απεργούς την στήριξη του Συνδέσμου Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας στον δίκαιο αγώνα τους για τη την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης με αυξήσεις.

Ο αγώνας των Απεργών της COSCO είναι και δικός μας αγώνας!

Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΘΗΝΑΣ χαιρετίζει τους εργαζόμενους που συμμετείχαν στις αρχαιρεσίες

Για Το Αποτέλεσμα Των Αρχαιρεσιών: Συνεχίζουμε Στο Δρόμο Της Οργάνωσης Και Του Αγώνα

1 MAH_Xalyboyrgia_G PAPATHANASIOU_1222

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες

Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου Ιδιωτικών Υπαλλήλων ΑΕ και Γραφείων απευθύνει αγωνιστικό χαιρετισμό σε όλους τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που συμμετείχαν στις πρόσφατες αρχαιρεσίες. Πρωτοπόροι εργαζόμενοι από κάθε χώρο δουλειάς, τα γραφεία, τις εταιρίες δημοσκοπήσεων, τις εταιρίες σεκιούριτι, τις εταιρίες ανακύκλωσης, τα κέντρα αισθητικής, οι υποψήφιοι, οι Σωματειακές Επιτροπές στην ICAP, στις ΜΚΟ, που ανέπτυξαν αγωνιστική δράση όλο το προηγούμενο διάστημα, δούλεψαν ακούραστα για τη μαζικότερη δυνατή προσέλευση.

Ακόμα περισσότερο, χαιρετίζουμε όσους έκαναν το βήμα για πρώτη φορά και ξεπέρασαν το φόβο και την προπαγάνδα για την «αναποτελεσματικότητα των αγώνων», που συγκρούστηκαν με τη λογική της μοιρολατρίας, της ηττοπάθειας, του «τίποτα δεν γίνεται».
Σε μια περίοδο γενικευμένης επίθεσης από κυβέρνηση, εργοδοσία, ΕΕ-ΔΝΤ, ψήφισαν 571 εργαζόμενοι.  Εκλέχθηκε 11μελές Διοικητικό Συμβούλιο για την επόμενη διετία, 6 αντιπρόσωποι για την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων και 7 για το Εργατικό Κέντρο Αθήνας. Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ αναδείχθηκαν για μία ακόμα φορά στο τιμόνι του σωματείου.

Το αποτέλεσμα φανερώνει ότι σε συνθήκες όπου πάρα πολλοί συνάδελφοι χάσανε τη δουλειά τους ή άλλαξαν κλάδο, απληρωσιάς, μαύρης-ανασφάλιστης εργασίας, αύξησης των ευέλικτων μορφών εργασίας (της μερικής απασχόλησης, της εκ περιτροπής εργασίας κ.ά.), κυριαρχίας των ατομικών συμβάσεων, έντασης της εργοδοτικής τρομοκρατίας, υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα εργαζομένων που αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα ύπαρξης και δράσης ενός σωματείου ισχυρού, μαχητικού, προσανατολισμένου στην υπεράσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων μας.

Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο επιφορτίζεται με τη μεγάλη ευθύνη να βρεθεί στο πλευρό του κάθε συναδέλφου, να οργανώσει την πάλη για κάθε μικρό και μεγάλο πρόβλημα. Γνωρίζουμε ότι έχουμε μακρύ και δύσκολο δρόμο να διανύσουμε για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας με αυξήσεις, για μόνιμη και σταθερή δουλειά, για μέτρα υγιεινής και ασφάλειας.

Για εμάς μόνο ένας δρόμος υπάρχει!

Ο δρόμος της οργάνωσης και της συλλογικής διεκδίκησης!

Απευθύνουμε πλατύ κάλεσμα σε όλα τα μέλη του σωματείου, σε εκείνους τους συναδέλφους που παρότι έφτασαν πολύ κοντά δεν έκαναν το βήμα της οργάνωσης και της συμμετοχής, σε όλους τους συναδέλφους σε κάθε επιχείρηση. Ξέρουμε πολύ καλά πως παρά τις όποιες διαφωνίες, αυτά που μας ενώνουν, οι κοινές μας δηλαδή ανησυχίες και ανάγκες, είναι πολλά περισσότερα. Για αυτές τις κοινές ανάγκες, για αυτό που αντικειμενικά δικαιούμαστε σήμερα θα παλέψουμε. Δεν θα αφήσουμε κανέναν ανυπεράσπιστο απέναντι στην εργοδοσία και τις κυβερνήσεις της. Θα συνεχίσουμε στο δρόμο της ανάκτησης όλων όσων χάσαμε και όλων όσων μας αξίζουν.

1 μαη 2016

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, έχουμε ανάγκη από σωματεία που θα είναι επιτελεία μάχης, θα μπαίνουν μπροστά και θα οργανώνουν αγώνες σε σύγκρουση με την εργοδοσία και τις κυβερνήσεις της. Σωματεία που θα ενώνουν και θα αγκαλιάζουν όλους τους εργαζόμενους ανεξαρτήτως σχέσης εργασίας, ειδικότητας κάτω από την ίδια σκεπή, θα συγκρούονται με συντεχνιακές λογικές που δημιουργούν λογικές κοινωνικού αυτοματισμού και ανθρωποφαγίας.

Σωματεία που θα συγκρουστούν με τον εκφυλισμό και την παράλυση που καλλιεργούν συστηματικά οι δυνάμεις του κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού, οι οποίες πρωτοστάτησαν το προηγούμενο διάστημα για να υπάρχει σιγή ιχθύος στους χώρους δουλειάς, που δρουν από κοινού και ενιαία μαζί με την κυβέρνηση, την εργοδοσία και τα κόμματα της, για το χτύπημα όχι μόνο των δικαιωμάτων μας αλλά και των μέσων πάλης για την υπεράσπισή τους. Για αυτό και χτυπούν το δικαίωμα της απεργίας με μοιρασμένους ρόλους. Υπάρχουν για να στήνουν σωματεία-μηχανισμούς, για να ελέγχουν τους συσχετισμούς στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας, στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας, στη ΓΣΕΕ και για να λιβανίζουν κυβέρνηση και εργοδοσία.

Οργάνωση παντού, να έρθουν τα πάνω κάτω!

Έχουμε πείρα πια, δεν περιμένουμε λύσεις «από τα πάνω» ή από κυβερνητικές εναλλαγές. Καταλαβαίνουμε ολοένα και περισσότεροι πως η «ανάπτυξη» που υπόσχεται η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα των εργοδοτών, προϋποθέτει το τσάκισμα της δικής μας ζωής και των όρων που δουλεύμε. Είναι η «δίκαιη ανάπτυξη» που γεμίζει τα ταμεία των επιχειρηματικών ομίλων, ενώ ταυτόχρονα για μας είναι ζωή με μισή ή καθόλου δουλειά, με απληρωσιά, χρέη και φτώχεια. Τα συμφέροντά μας δεν είναι κοινά με αυτά των εργοδοτών.

Κανένας δεν πρέπει να παρασυρθεί από τα λόγια της κυβέρνησης περί «μεταμνημονιακής» εποχής, αφού όχι μόνο δεν φέρνουν ανακούφιση και λύτρωση, αλλά θα ενισχύσουν την επίθεση εναντίον μας με βάση τα μνημόνια επιτήρησης της ΕΕ. Είναι αποφασισμένοι να προστατέψουν τα κέρδη με νομιμοποίηση της εργασιακής ζούγκλας στους χώρους δουλειάς, με μισθούς πείνας, δουλειά τις Κυριακές, χωρίς ανάπαυση, χωρίς ανάσα. Η «ανάπτυξή» τους θα στηθεί στα συντρίμμια της ζωής και των δικαιωμάτων μας, πάνω στα αποκαΐδια των πολεμικών σφαγείων του ΝΑΤΟ στην περιοχή μας. Η τεράστια κερδοφορία τους καμιά βελτίωση δεν έφερε ούτε πρόκειται να φέρει στη ζωή μας.

Ο συνεχής αγώνας μας για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας μπορεί να ανοίξει το δρόμο για ζωή και δουλειά με δικαιώματα.  Για να πάρουμε πίσω ό,τι μας πήραν τα προηγούμενα χρόνια, την κατάργηση των αντιλαϊκών νόμων και μέτρων, των μνημονίων.

Καλούμε κάθε συνάδελφο και συναδέλφισσα που προβληματίζεται και ασφυκτιά από τη σημερινή κατάσταση που βιώνει, σε οργάνωση στο σωματείο, να πυκνώσει τις γραμμές του. Για ένα σωματείο άγρυπνο φρουρό των δικαιωμάτων μας, για ένα σωματείο ετοιμοπόλεμο για τις μάχες και τους αγώνες που έρχονται, για ένα εργατικό κίνημα παντοδύναμο, που θα προκαλεί φόβο και δέος στους εκμεταλλευτές μας!

Δυναμώνουμε τον αγώνα για:

  • Υπογραφή ΣΣΕ με αυξήσεις στους μισθούς μας.
  • Σταθερή δουλειά για όλους, με πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα χωρίς διαχωρισμούς σε παλιούς και νέους εργαζόμενους,
  • Νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακάτικης Αργίας,
  • Κατάργηση της μερικής απασχόλησης, των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, όλων των ελαστικών μορφών εργασίας και βελτίωση των συνθηκών δουλειάς.
  • Κανένας εργαζόμενος να μην αμείβεται κάτω από τα 751 ευρώ.
  • ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 30 ΜΑΗ
  • ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ 10.30 ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ
  • ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 10.00 ΠΛ.ΚΑΝΙΓΓΟΣ

Από τις καταθέσεις στεφανιών στις 17 Αυγούστου στους βαμμένους από το αίμα των αγωνιστών δρόμους της Κοκκινιάς. Εκτύπωση

Καταθέσεις στεφανιών στις 17 Αυγούστου

Πλατεία Αγίου Νικολάου

Ο χώρος όπου βρισκόμαστε βάφτηκε συχνά με αίμα κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, καθώς οι Γερμανοί κατακτητές και οι ντόπιοι συνεργάτες τους χρησιμοποίησαν την κεντρική πλατεία της πόλης μας και ως χώρο εκτελέσεων προς “φρόνηση και παραδειγματισμό”. Όμως ο ανυπότακτος λαός της πόλης μας, όχι μόνο δεν πτοήθηκε από τις τρομοκρατικές πράξεις των κατακτητών και των δοσίλογων, άλλα έδωσε και έναν άλλον συμβολισμό σε αυτήν την πλατεία, καθώς εδώ το ΕΑΜ, με μπροστάρη τους κομμουνιστές διοργάνωνε τις πιο σημαντικές του απαγορευμένες από τους κατακτητές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, όπως για παράδειγμα η συγκέντρωση για την εθνική επέτειο, την 25η Μαρτίου του 1944.

Οι δυνάμεις των κατακτητών, ταπεινωμένες από την ηρωική δράση του ΕΛΑΣ και όλου του κοκκινιώτικου λαού στις μάχες που έδωσαν στις 6 και 7 Μάρτη 1944, για να τονώσουν το καταρρακωμένο ηθικό των συνεργατών τους και ελπίζοντας ότι έτσι θα τρομοκρατήσουν και θα καθυποτάξουν την ανταρτομάνα Κοκκινιά εκτέλεσαν εδώ στις 8 Μαρτίου 1944 τους:

Κρασόπουλο Σάββα, Παπάζογλου Τριαντάφυλλο, τον 33χρονο εργάτη, ποδοσφαιριστή και μέλος του τιμημένου ΚΚΕ Πατεράκη Στέφανο, τον 27χρονο Σερρά ή Σεφρά Λευτέρη και τον Φραγκούλη Δημήτρη. Κατά μια άλλη εκδοχή (Κ. Κρομμύδας “Κοκκινιά – Χρονικό 1934-1944)) μαζί τους εκτελέστηκε και ο Κώστας Γεωργούλης.

Εδώ εκτέλεσαν και τον 19χρονο Ιωσηφίδη Αντώνη του Δημητρίου και της Ελένης στις 29/5/1944.

Λίγους μήνες αργότερα, στις 3 Αυγούστου και πάλι στο σημείο αυτό (Γέμελου και Πλ. Αγ. Νικολάου) εκτελέστηκε το μέλος του ΕΑΜ Αγιότατος ή Αγιόμματος Παναγιώτης, σε ηλικία 41 χρόνων.

Στο μπλόκο της 17ης Αυγούστου, στο ίδιο σημείο ξεκίνησαν οι πρώτες εκτελέσεις. Όπως μας πληροφορεί ο Δημήτρης Λιάτσος για τα γεγονότα του Μπλόκου της Κοκκινιάς “ Στην οδό Γρεβενών και Αμερικανίδων Κυριών καίνε δυο σπίτια. Άλλο ένα στην οδό Ηλιουπόλεως. Όσοι περνούν από την Πλατεία Αγίου Νικολάου αντικρίζουν δύο πτώματα. Είναι οι πρώτοι νεκροί. Το ένα είναι του Αρμένη του Απός.”

Το Παράρτημα Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ καταθέτει στεφάνι ως ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης στους νεκρούς ήρωες του λαού μας.

 

Ομήρων Γερμανίας

Καταθέτουμε στεφάνια στο μνημείο των ομήρων της κατοχής στα ναζιστικά στρατόπεδα της Γερμανίας. Το μνημείο είναι στο παλιό νεκροταφείο της Ανάληψης.

 

Πλατεία Διαμάντως Κουμπάκη

Η 19χρονη Διαμάντω Κουμπάκη ήταν μια από τις πρωταγωνιστικές μορφές της μάχης που έδωσαν οι Κοκκινιώτες ΕΛΑΣίτες με τους Γερμανούς κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους, στις 17 Αυγούστου 1944, εδώ στην περιοχή της Νεάπολης.

Σε αυτήν την μάχη και στην ηρωίδα Διαμάντω αναφέρεται και η μαρτυρία της Νεαπολιώτισσας Μαγδαληνής Λιόρα (το γένος Γούτη), όπως την κατέγραψε ο συναγωνιστής Κώστας Κρομμύδας:

“Την παραμονή του Μπλόκου στην περιοχή μας είχαν απομείνει δύο ομάδες. Η μία με τον Θόδωρο Μακρή που είχε παραμείνει με άλλους εννιά – δέκα στη Μάντρα του Κόκκινου. Η άλλη με τη Διαμάντω Κουμπάκη με οχτώ ως εννιά ακόμα, σ’ ένα σπίτι της οδού Αγαμέμνονος, παραβαίνοντας τη διαταγή των γερμανοτσολιάδων να παρουσιαστούν στην Πλατεία της Οσίας Ξένης. Όταν λοιπόν οι γεμανοπλυντζανόπουλοι πληροφορημένοι από τους καταδότες άρχισαν να χτενίζουν την περιοχή τρεις-τρεις, τέσσερις-τέσσερις μαζί έφτασαν και στη μάντρα του Κόκκινου, γύρω στις 9 η ώρα. Η ομάδα του Μακρή, μπροστά στον κίνδυνο να περικυκλωθεί, έριξε μια ριπή πολυβόλου εναντίον τους με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ο επικεφαλής αξιωματικός των Γερμανών. (…) Λένε (…) πως ο αξιωματικός αυτός πέθανε και οι Ναζίδες λύσσαξαν από το κακό τους, βάλθηκαν να πάρουν το αίμα τους πίσω. (…) Φεύγοντας (…) ο Μακρής κι η ομάδα του, έπεσε πάνω σ’ άλλους Γερμανούς, στη ρεματιά ανάμεσα Νεάπολης και Αμφιάλης. Τα παιδιά πολέμησαν παλικαρίσια τους πολυάριθμους φασίστες, αλλά τελικά έπεσαν ηρωικά ο Μακρής, ο Ιταλός Μάριος κι άλλοι τέσσερις που τα ονόματά τους δεν μαθεύτηκαν. Ακόμα τραυματίστηκαν ο Βαγγέλης Πρωτονοτάριος, γλύτωσαν μονάχα ο Σπύρος Δημάκος, ο Τάσος Ηλιάδης, ο Καρεκλίδης, γνωστότερος ως Μπανανάκιας κι ένας ακόμα άγνωστος μέχρι σήμερα…”

Και συνεχίζει η γερόντισσα τη μαρτυρία της: “ Όμως εκείνες οι μέρες που λέτε πλακώνουν σαν βραχνάς το στήθος μου και θαρρώ πως βλέπω μπροστά μου την άλλη ομάδα με τη χρυσή μου τη Διαμάντω να ξεφεύγουν από το καταφύγιό τους και να κατηφορίζουν. Μόλις όμως φτάσανε στη διασταύρωση Κοραή και Αθηνών (σ. σ. σημερινή Γρ. Λαμπράκη) βλέπουν αντίκρυ τους πολλούς γερμανοτσολιάδες από τη γωνιά του σπιτιού της Ελένης Τασκεράνη. Για να μην πέσουν απάνω τους, προσπάθησαν όλοι, εξόν από τη Διαμάντω, να ξεφύγουν από το πίσω μέρος των σπιτιών. Δεν ξέρουμε κι εδώ αν τελικά σκοτώθηκαν ή γλίτωσαν. Στα βιβλία (σ.σ. εννοεί το βιβλίο του Δ. Λιάτσου “Το μπλόκο της Κοκκινιάς”) γράφτηκε πως τα παιδιά αυτά σκοτώθηκαν. Η Διαμάντω πρόλαβε και χώθηκε στο σπίτι της Καίτης Μυράτ, οδός Τροίας και Αθηνών, που χτυπήθηκε αμέσως από όλμους με αποτέλεσμα να τραυματιστεί πολύ βαριά η νοικοκυρά. Τα τρία μικρά παιδιά της βγήκαν στους δρόμους και με σπαρακτικές φωνές ζητούσαν βοήθεια για τη μάνα τους από τους γειτόνους. Οι Γερμανοτσολιάδες όμως στο μεταξύ είχαν ορμήσει σαν άγρια θεριά στην αυλή για να δώσουν την χαριστική βολή στην Καίτη Μυράτ, αλλά και για να βουτήξουν το μεγάλο ψάρι που ξέφευγε τόσον καιρό από τα χέρια τους.

Η Διαμάντω δεν πόνεσε από το άγριο ξύλο των τσολιάδων. Πονούσε πιο πολύ για τη νεκρή φίλη της: “Αχ, τι σου έκανα Καίτη μου! Δεν έπρεπε να μπω στο σπίτι σου.” “Σκάσε μωρή πουτάνα,παλιοκομμούνα κι ακολούθα μας στο καμιόνι” ούρλιαζαν τ’ ανθρώπινα κτήνη και μεθυσμένοι από το θρίαμβό τους σκότωσαν δυο απλοϊκούς ανθρώπους που βρέθηκαν στο δρόμο τους: τ’ αδέρφια Αρτέμη και Νικολή Αλιφραγκή. Και τότες σφίγγοντας στην αγκαλιά μου τα τρία ορφανά παιδάκια της καλής μου γειτόνισσας, παρακολουθούσα τους άνανδρους φασίστες να τραβολογούν σ’ όλους τους δρόμους την άμοιρη Διαμάντω και να γαυγίζουν με καμάρι: “Πιάσαμε την καπετάνισσά σας! Πιάσαμε την καπετάνισσά σας!…” Έτσι την πήγαν κι αυτή στην πλατεία της Οσίας Ξένης και την εκτέλεσαν μαζί με τον επονίτη Λεωνίδα Μαραθρεύτη, που η Διαμάντω βλέποντάς τον να λυγίζει κάποια στιγμή, του χάρισε ένα φωτεινό χαμόγελο και του φώναξε σαν να ήταν αυτή ο άντρας: “Σύντροφε, μια ζωή τη χρωστάμε που τη χρωστάμε. Τι πιο ωραίο να την δώσουμε για τον αγώνα!”

Το Παράρτημα Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ καταθέτει στεφάνι, τιμώντας στο πρόσωπο της Διαμάντως όλες τις αγωνιστικές μορφές γυναικών, όλες τις ηρωίδες όπως η Αθηνά Μαύρου, η Καπουσούσογλου Βασιλεία, η Λεμονή Χρυσάνθη και εκατοντάδες άλλες, που ανέδειξε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας και το τιμημένο ΚΚΕ στην πόλη μας.

 

 

“Αρμένικα” Νεάπολης (γήπεδο Ιωνικού)

Σε αυτήν την περιοχή, στην τότε “μάντρα του Κόκκινου” (Ακροπόλεως και Αισώπου) οι Γερμανοί κατακτητές και οι συνεργάτες τους εκτέλεσαν το απόγευμα της 17ης Αυγούστου 1944 46 Κοκκινιώτες, που τους μετέφεραν εδώ από την πλατεία της Οσίας Ξένης. Λίγες ώρες νωρίτερα είχαν διαπράξει στην ίδια περιοχή και ένα ακόμα αποτρόπαιο έγκλημα: Λυσσασμένοι από την αντίσταση που πρόβαλαν εδώ μαχητές του ΕΛΑΣ, που είχε ως αποτέλεσμα και τον σοβαρό τραυματισμό Γερμανού αξιωματικού, πυρπόλησαν τον τότε αραιοκατοικημένο συνοικισμό, με αποτέλεσμα να κάψουν 95 σπίτια (πάνω από 130 νοικοκυριά) και να μείνουν άστεγοι 500 περίπου άνθρωποι. (Γι αυτό και η γειτονιά αυτή ήταν για χρόνια γνωστή ως “τα καμένα”.)  Έκαψαν μέσα στα σπίτια τους τον Ηλία Μαλάνα  (Περσεφόνης 15) και τον Αχιλλέα Τριγώνη (Αγαμέμνονος 13).

Αλλά και όσοι προσπάθησαν να γλιτώσουν από τη φωτιά ήταν έρμαια των διαθέσεων των εγκληματιών. Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία του Δημήτρη Χάρου, όπως την κατέγραψε η εφημερίδα “Η Κοκκινιά μας” στις 19/8/1945, με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από το αποτρόπαιο έγκλημα.

Ο Δημήτρης Χάρος, μαζί με τον αδελφό του Αλέξανδρο ήταν από αυτούς που οι κατακτητές επέτρεψαν γύρω στις 3 το απόγευμα να εγκαταλείψουν την Πλ. Οσίας Ξένης και γύρισαν στη γειτονιά τους την ώρα που αυτή καίγονταν. Λέει ο ίδιος: “Πήγαμε και κλειστήκαμε στο σπίτι μας. Σε μισή ώρα έφτασαν τέσσερα αυτοκίνητα γεμάτα Κοκκινιώτες πιασμένοι από την πλατεία της Οσίας Ξένης. Τους πήγαν στη μάντρα που βρίσκεται απέναντι στο σπίτι μας και σε λίγο ακούσαμε το κροτάλισμα του πολυβόλου. Πενήντα ήρωες έδοσαν εκείνη τη στιγμή τη ζωή τους για τη λευτεριά. Κλεισμένος στο σπίτι μου, παρακολουθώ από ένα παραθυράκι όλα όσα γίνονταν. Τα σπίτια καίγονται ένα πος ένα. Όσους βρίσκουν μέσα αδιακρίτως τους εκτελούν επί τόπου και τους καίνε μαζί με τα σπίτια τους. Απέναντί μας βρίσκουν το γέρο Ηλία Μαλάνο 68 ετών. Τον εκτέλεσαν και τον έκαψαν με το σπίτι του.

Οι εμπρηστές όλο και πλησίαζαν προς το σπίτι μας. Έτσι και αλλιώς είμαστε χαμένοι. Αποφασίζουμε να το σκάσουμε. Πηδάμε τη μάντρα του σπιτιού μαζί με τον αδελφό μου. Για κακή μας τύχη, βρέθηκαν μπροστά μας Γερμανοί. Εκεί χωρίς καμιά διατύπωση μας έστησαν στον τοίχο του σπιτιού μας, μπροστά στα μάτια της μάνας μας. Δυο πιστολιές κι ο αδελφός μου έπεσε νεκρός. Δεν πρόλαβα καλά-καλά να το δω πεσμένο κι έπεφτα κι εγώ χτυπημένος στο χέρι και στη κοιλιά. Πνιγμένος στο αίμα έβλεπα το Γερμανό να ετοιμάζεται για τη χαριστική βολή. Σαν κεραυνός αντήχησε η πιστολιά στ’ αυτί μου. Ένα κόκκινο σύννεφο μου σκότισε τα μάτια. Αργότερα συνήλθα. Γύρω μου άκουγα τα γερμανικά γαυγίσματα. Έμεινα ακίνητος… Σώθηκα… Η σφαίρα με βρήκε στο αυτί και βγήκε από το μάγουλο. Μετά σαν έφυγαν τα σκυλιά, με πήραν στο νοσοκομείο. Σήμερα ζω, μάρτυρας της φασιστικής θηριωδίας…”

Στη μνήμη όλων αυτών που εκτελέστηκαν εδώ, το Παράρτημα Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ καταθέτει στεφάνι.

 

 

Μαινεμένης και Μοργκεντάου (σημερινή Γέμελου)

Εδώ εκτελέστηκε η 26χρονη Γιάκαλου Νίκη του Δημητρίου στις 7/3/44. Την ίδια μέρα, λίγο πιο πάνω, στην Πλ. Αγίου Γεωργίου εκτελέστηκε και ο 62χρονος Βενετάς Γεώργιος του Δημητρίου.

Σε αυτό το σημείο εκτέλεσαν οι Γερμανοί στο Μπλόκο της 17ης Αυγούστου τον 47χρονο τσαγκάρη Κεχαγιά Γιάννη, έναν από τη “δρακογενιά” των κομμουνιστών της Ακροναυπλίας και Πρόεδρο της Ομοσπονδίας Επαγγελματιών της πόλης μας. Την ίδια μέρα, κατά πάσα πιθανότητα στο ίδιο σημείο εκτελέστηκε και ο 26χρονος Βαρδόπουλος Άγγελος του Ευαγγέλου.

Το Παράρτημα Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, τιμώντας τη μνήμη τους, καθώς και όλων όσων θυσίασαν τη ζωή τους στο βωμό του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του λαού μας, όπως κάθε χρόνο καταθέτει στεφάνι και σε αυτό το σημείο της πόλης μας.

 

 

Πλατεία Ηρώων (οδός Ροδοπόλεως)

Βρισκόμαστε σε άλλη μια γειτονιά – μετερίζι του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της περιόδου 1941-1944.

Εδώ, στην περιοχή του Δημοτικού Κήπου και συγκεκριμένα στη σημερινή Πλατεία Ηρώων και στις οδούς Κνωσού, Αριστείδου, Τηλεμάχου, Πατρών, Μεσολογγίου, Κύπρου και Ικονίου γράφτηκε ακόμη μια σελίδα της ένδοξης Μάχης της Κοκκινιάς. Σε αυτήν την περιοχή, στις 7 Μάρτη του 1944, Κοκκινιώτες ΕΛΑΣίτες αντιμετώπισαν υπέρτερες δυνάμεις  Γερμανών και ταγματασφαλιτών. Ο άνισος συσχετισμός δυνάμεων τους υποχρέωσε να υποχωρήσουν σχετικά σύντομα προς τα Κιλικιανά. Σε αυτήν τη σύγκρουση έπεσαν ηρωικά ο ΕΛΑΣίτης Δημήτρης Ψαρράς ή Ψαρρός, στέλεχος του ΚΚΕ και του ΕΑΜ και ο φίλος και συναγωνιστής του Θανάσης Λαμπαδίτης.

Λίγο πιο πέρα, Ροδοπόλεως και Γρηγορίου Ε’, συνεργάτες των Γερμανών, που ο λαός και η ιστορία τους έχει στιγματίσει ως “γερμανοτσολιάδες” σκότωσαν άνανδρα στις 28 Μαΐου του ίδιου έτους τους άοπλους αδελφούς Μηνά και Κίμωνα Σολάκα.

Ο Μηνάς Σολάκας γεννήθηκε το 1918 στη Σμύρνη. Τεσσάρων χρόνων στην καταστροφή της πόλης   το 1922 έρχεται στην Κοκκινιά με τη χήρα μάνα του και με τον κατά δύο χρόνια μικρότερό του αδελφό Κίμωνα. Η αφοσιωμένη μάνα, για να μεγαλώσει τα παιδιά της αναγκάζεται να δουλεύει ως πλύστρα. Ήδη από την Α’ Γυμνασίου, ο Μηνάς ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη κλήση του στα Μαθηματικά. Έχοντας όμως βιώσει τη φτώχεια και την αδικία, την ίδια περίοδο ξεχωρίζει για τις επαναστατικές του ιδέες. Ο Μηνάς τελείωσε τη Μαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με άριστα. Ο καθηγητής του Παναγιώτης Ζερβός, αναγνωρίζοντας τις ιδιαίτερες ικανότητες του Μηνά, τον κράτησε κοντά του ως βοηθό, αλλά και ως αναπληρωτή του στην παράδοση μαθημάτων στο πανεπιστήμιο. Την ίδια περίπου περίοδο ο αδελφός του Κίμων έμαθε την τέχνη του χρυσοχόου.

Ο Μηνάς Σολάκας είναι από τους πρώτους που οργανώνουν την Αντίσταση στην Κοκκινιά και ανέλαβε οργανωτικά καθήκοντα και τον τομέα της διαφώτισης της κοκκινιώτικης νεολαίας. Το ότι ο γιος της πλύστρας έγινε επαναστάτης επιστήμονας ήταν αρκετό για κάποιους για να τον καταδώσουν στις κατοχικές Αρχές. Η εκτέλεσή του έξω από το σπίτι του από τα Τάγματα Ασφαλείας έχει έντονα τα χαρακτηριστικά μιας “κατά παραγγελίας” δολοφονίας. Την ίδια ώρα οι γερμανοπροσκυνημένοι δολοφόνησαν και τον Κίμωνα Σολάκα, που βγήκε από το σπίτι για να στέρξει τον αδελφό του.

Το Παράρτημα Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ καταθέτει στεφάνι ως ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης στους νεκρούς ήρωες του λαού μας.

 

 

Κασταμονής και Ιωνίας

Η Μάχη της Κοκκινιάς (6-8 Μάρτη 1944) είναι μια από τις σημαντικότερες στην Ευρώπη μάχες εκ παρατάξεως με το Γερμανό κατακτητή μέσα σε πόλεις. Στα πλαίσια αυτής της ηρωικής μάχης, εδώ στην περιοχή των Κιλικιανών, στις 7 Μάρτη, ομάδα ΕΛΑΣιτών αποτελούμενη μεταξύ άλλων από τους Αγγέλικα Ανέστη, Σιγάλα Γιώργο, Παταγιάννη Λευτέρη, Προκοπίδη Γιάννη, Σοβατζή Γιώργο, Μαζαράκη Νίκο, Ζαφειρίου Βασίλη, τον ήρωα λοχαγό Χατζηβασιλείου Απόστολο, Αηδονόπουλο, Μακρίδη Λευτέρη, Αξιώτη Νίκο και το 17χρονο επονίτη Μακρίδη Ηλία, με επικεφαλής τον λοχαγό του ΕΛΑΣ Βογιατζή Γιώργο αντιστάθηκαν για πολλές ώρες στις πολυάριθμες ορδές των γερμανοτσολιάδων. Στο σημείο που βρισκόμαστε έπεσε μαχόμενος ο Βογιατζής και λίγο παραπέρα (Περγάμου και Θείρων) ο 17χρονος ΕΠΟΝίτης Ηλίας Μακρίδης από αδέσποτη σφαίρα. Καθώς οι μαχητές υποχρεώθηκαν να υποχωρήσουν χωρίς να μπορούν να πάρουν μαζί τους το κορμί του άψυχου καπετάνιου τους, οι μισθοφόροι των γερμανών κατακτητών βρήκαν την ευκαιρία να δείξουν για πολλοστή φορά το μίσος τους για τους ήρωες του λαού, αλλά και τον χωρίς τέλος ηθικό τους ξεπεσμό: κρέμασαν ανάποδα εδώ στη μουριά το γυμνό σώμα του Βογιατζή και το σκύλευσαν προχωρώντας σε ανομολόγητες πράξεις. Οι κτηνώδεις όμως πράξεις τους εξευτέλισαν μόνο τους εαυτούς τους. Ο Γιώργος Βογιατζής θα παραμένει εσαεί αμόλυντος στο πάνθεον των ηρώων του λαού μας!

Το Παράρτημα Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, τιμώντας τη μνήμη του, καθώς και όλους τους ηρωικούς  νεκρούς του λαού μας, όπως κάθε χρόνο καταθέτει στεφάνι και σε αυτό το σημείο της πόλης μας.

 

Οι καταθέσεις στεφανιών κατέληξαν στη Μάντρα το Μπλόκου, που ήτανε ο πιο αιματοβαμμένος χώρος των εκτελέσεων μετά το μπλόκο της 17 Αυγούστου στην Οσία Ξένη.

17 Αυγούστου 1944. 73 χρόνια πριν, γράφτηκε με το αίμα 315 πατριωτών η ιστορία της «Μάντρας»

17 Αυγούστου 1944. 73 χρόνια πριν, γράφτηκε με το αίμα 315 πατριωτών η ιστορία της «Μάντρας»

Στο μικρό φωτογραφικό αφιέρωμα βλέπουμε εικαστικά έργα του χαράκτη Τάσσου, της Βάσως Κατράκη και του Μιχάλη Νικολινακου καθώς και φωτογραφίες. Η μουσική είναι από την  7η συμφωνία του Ντμίτρι Σοστακόβιτς. 

 

Θυμίζουμε ότι οι Κομματικές Οργανώσεις Κοκκινιάς του ΚΚΕ και το Παράρτημα Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ διοργανώνουν εκδηλώσεις τιμής και μνήμης για τους αγωνιστές που εκτελέστηκαν απ’ τους ναζί κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους, στο μεγάλο μπλόκο στις 17/8/1944. Οι εκδηλώσεις ξεκινούν την Πέμπτη 17/8, στις 6 μ.μ., από την πλατεία Αγίου Νικολάου με τα στεφανώματα. Την Τετάρτη 23/8, στις 6 μ.μ., στο κοινοτάφιο του Γ’ Νεκροταφείου θα γίνει προσκλητήριο πεσόντων, χαιρετισμός από εκπρόσωπο του Παραρτήματος Κοκκινιάς της ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ και κατάθεση στεφάνων. Οι εκδηλώσεις θα κορυφωθούν το Σάββατο 16/9, στο χώρο της ιστορικής μάντρας του Μπλόκου.

17 Αυγούστου 1944. 73 χρόνια πριν,  γράφτηκε με το αίμα 315 πατριωτών η ιστορία της «Μάντρας». Ήταν χαράματα Παρασκευής. Πριν ακόμα διαλυθεί το σκοτάδι η Κοκκινιά βρέθηκε κυκλωμένη απ’ όλες τις μεριές. Γερμανοί και γερμανοτσολιάδες ρίχνονται με λύσσα να εκδικηθούν την προλεταριακή συνοικία που στάθηκε πρωτοπόρα στον αγώνα για τη ματαίωση της επιστράτευσης και τον εξανδραποδισμό των Ελλήνων.

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα τρόμου που επιτείνονταν από τους αναρίθμητους πυροβολισμούς και τις εκρήξεις χειροβομβίδων και την απειλή της «επιτόπου επέλασης» μάζεψαν όλους τους άνδρες δεκατεσσάρων ως εξήντα ετών. Σύνολο 20 χιλιάδες περίπου στην Πλατεία Οσίας Ξένης. Κι ύστερα άρχισαν τα ομαδικά βασανιστήρια, οι ταπεινώσεις και οι εκτελέσεις. Από τους συγκεντρωμένους στην Πλατεία οι μασκοφόροι διάλεξαν πολλές δεκάδες παλικάρια που εκτελέστηκαν από τους ταγματασφαλίτες στη ματωμένη μάντρα, μπροστά στα μάτια των δικών τους.

Με ξυλοδαρμούς, κλοτσιές, χτυπήματα με τους υποκόπανους των όπλων, με πρωταγωνιστή τον περιβόητο Πλυτζανόπουλο, οδηγήθηκαν 76 πατριώτες μαζί και η ηρωίδα Διαμάντω και εκτελέστηκαν στη «Μάντρα», 50 άλλοι εκτελέστηκαν σε μια άλλη «μάντρα» στα Αρμένικα, 40 κάηκαν στο «Σχιστό» και άλλοι δολοφονήθηκαν στους δρόμους και στα σπίτια τους.

Οκτώ χιλιάδες έκλεισαν στο Χαϊδάρι και απ’ αυτούς 1.000 σύρθηκαν στα κάτεργα της Γερμανίας όμηροι, απ’ όπου πολλοί δε γύρισαν ποτέ. Συνολικά 315 ήταν τα θύματα της θηριωδίας του Μπλόκου της Κοκκινιάς.

Τιμητικές εκδηλώσεις 2017 του Παρ/τος Εθνικής Αντίστασης ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Κοκκινιάς και των Κ.Ο. του Κοκκινιάς

Τιμητικές εκδηλώσεις 2017 του Παρ/τος Εθνικής Αντίστασης ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Κοκκινιάς και των Κ.Ο. του Κοκκινιάς

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

dse0011Το παράρτημα της Εθνικής Αντίστασης ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Κοκκινιάς και οι Κομματικές Οργανώσεις του ΚΚΕ, διοργανώνουν εκδηλώσεις προς τιμή των αγωνιστών που εκτελέσθηκαν από τους Ναζί κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους στο μεγάλο Μπλόκο της Κοκκινιάς 17/08/1944.

Καλούν τους αγωνιστές, τους απογόνους και φίλους της Εθνικής Αντίστασης, τη νεολαία, τους εργαζόμενους, όλο το λαό της πόλης μας, να πάρουν μέρος στις εκδηλώσεις.

«Πρώτοι στο μόχθο, στον αγώνα

και στην θυσία ή γειτονιά

ή Καλογρέζα ή Δραπετσώνα,

ή ματωμένη Κοκκινιά»

Δείτε αναλυτικά τις εκδηλώσεις:

2017-PEAEA-DSE

Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων ΑΕ και Γραφείων Αθήνας

Αλληλεγγύη στον αγώνα των απολυμένων στην εταιρεία «ΑΦΟΙ ΤΣΟΥΜΑ Α.Ε.»

Το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας καταγγέλλει

την εταιρεία «ΑΦΟΙ ΤΣΟΥΜΑ Α.Ε.» που εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα εμπαίζει τους απολυμένους της επιχείρησης χωρίς να τους καταβάλλει τα οφειλόμενα που τους χρωστάει.

Συγκεκριμένα το Γενάρη του 2011 η εταιρεία με πρόσχημα το ξεπέρασμα της κρίσης προχώρησε σε μειώσεις μισθών, διαβεβαιώνοντας τους εργαζόμενους ότι σε περίπτωση κλεισίματος της εταιρείας «οι αποζημιώσεις θα ήταν ήδη στις τράπεζες». «Θα τους έκανε και χάρη» δηλαδή που θα τους πέταγε στην ανεργία με αποζημιώσεις.

Τελικά η εργοδοσία μεταβίβασε όλα τα υπάρχοντα της εταιρείας στη μέχρι τότε αδρανή εταιρεία «ΤΣΟΥΜΑ ΜΠΕΤΟΝ ΑΕ» και το Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς οι εργαζόμενοι μαζί με το Δώρο Χριστουγέννων πήραν και «Δώρο» την απόλυση τους χωρίς όμως τις αποζημιώσεις αφού η παλιά εταιρεία μπήκε σε εκκαθάριση.
Εδώ και 5,5 χρόνια οι απολυμένοι συνάδελφοι βρίσκονται σε δικαστική διαμάχη ενώ παράλληλα η μακροχρόνια ανεργία, η συνεχής επιβολή αντιλαϊκών μέτρων επιδεινώνει ακόμα περισσότερο τη ζωή τους.

Την ίδια στιγμή η εταιρεία υπό την νομική ασυλία της καινούργιας επωνυμίας της κάνει χρυσές δουλειές σφυρίζοντας αδιάφορα για αυτά που χρωστάει στους απολυμένους.

Το Σωματείο βρίσκεται στο πλάι των απολυμένων και δε θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι στην προκλητική αυτή στάση της εργοδοσίας.

ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ Ο ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

Απαιτούμε την άμεση καταβολή όλων των οφειλόμενων σε όλους τους απολυμένους.

ΠΑΜΕ : Όλοι σήμερα στις 3.30 μ.μ. έξω από τη Βουλή

Καλούμε:

 

Όλα τα Συνδικάτα να βρεθούν στους χώρους δουλειάς, να ενημερώσουν τους εργαζόμενους, να καταγγείλουν και να καταδικάσουν την κυβέρνηση καλώντας τους να πάρουν μαζικά μέρος στην συγκέντρωση.

 

Τις λαϊκές επιτροπές σε κάθε εργατογειτονιά να αξιοποιήσουν όλες τις μορφές ενημέρωσης, στις πλατείες, στα καφενεία, παντού».